Ik lunch bij Din Tai Fung. Deze keten begon ooit als een klein zaakje in de jaren 50 en werd wereldberoemd door hun xiao long bao, de soupdumplings gevuld met bouillon en vlees. Terwijl ik snel mijn bestelling doorgeef, neem ik tijdens het wachten even een kijkje in de keuken. Door de open keuken kun je door de ramen zien hoe behendig de koks de dumplings rollen en vouwen. Het is een geoliede machine: iedereen heeft zijn eigen taak, het gaat gelijkmatig en razendsnel. Je gaat er gewoon een beetje van staren.

En dan de dumplings zelf… als je het mandje opent, komt de stoom je meteen tegemoet. Let op: bijt eerst een gaatje in de dumpling zodat de stoom eruit kan en je de bouillon eerst kunt drinken. Daarna kun je de dumpling in z’n geheel verder eten. En ach, wat was dit lekker! Zo simpel, maar zo’n intense smaak.

Het restaurant is populair, echt ontzettend populair. Normaal gesproken kun je niet reserveren en trek je een nummertje om vervolgens te wachten tot je wordt omgeroepen. Toen ik er was, stond de wachttijd op 155 minuten! Hou een beetje in de gaten welke nummers worden omgeroepen en wanneer jij aan de beurt bent, maar verder kun je gerust even in het winkelcentrum rondwandelen.

Modern en traditioneel komen samen in Dihua Street, in de historische wijk Dadaocheng. Dit is een van de oudste en meest karaktervolle straten van Taipei. Ooit was dit in de 19e eeuw het handelscentrum van de stad en dat zie je nog steeds terug in de statige handelshuizen met Europese invloeden. Kijk als je wandelt vooral af en toe omhoog om naar de oude Barokke architectuur van de gebouwen te kijken.

Door de straat wandel ik langs winkels vol kruiden, thee en traditionele medicijnen en een eindeloze hoeveelheid souvenirwinkeltjes. Dat is dan ook wel weer een ontwikkeling dat erbij hoort.. Maar ik zie ook hippe koffiebars en kleine brouwerijen die zich tussen de oude gevels nestelen. Dit contrast maakt het juist  wel weer interessant. Op een gegeven moment wandel ik een oud gebouw binnen verhip, Hier is een heuze foodmarket en een textielmarkt, Super leuk om even doorheen te wandelen!

In de avond gaan we eten bij Noodle 3, een geliefd noodle-restaurant in Taipei dat een vermelding in de Michelin-gids heeft. Het noemt zichzelf ook wel “The Rolls Royce van de Beef Noodles”. Het restaurant is eenvoudig, maar heeft een fijne ambiance. Het heeft een open keuken waar dampende pannen pruttelen, koks die in hoog tempo kommen vullen en tafels die continu worden bezet door locals die hier duidelijk vaste gast zijn.

De specialiteit is de beef noodle soup. Een diepe, rijke bouillon met lagen smaak, zachte stukken rundvlees en lekkere dikke noodles. Comfort food op zijn best! Daar ga ik natuurlijk voor. Je kan overigens zelf de dikte van je noodles kiezen. Mijn strijd met metalen eetstokjes en gladde noodles laten we verder buiten beschouwing. Elegant ging het niet, maar elke hap maakte dat volledig goed.

Na een zeer grote ronde langs het ontbijtbuffet ga ik naar de Chiang Kai-shek Memorial Hall. Chiang Kai-shek was lange tijd leider van China en later Taiwan. Chiang Kai Shek is de voormalig president van de Republiek China en wordt gezien als de grondlegger van het hedendaagse Taiwan. Zijn erfenis is tastbaar en voor sommigen ietwat dubbel. Voor sommigen legde hij de basis voor het moderne Taiwan, voor anderen staat hij symbool voor onderdrukking.

Ik kom vanaf de achterkant binnen, dus het eerste wat ik zie is het fel witte monument met het blauwe valt dak. Beneden vind je een tentoonstelling over het leven van Chiang Kai-shek. Boven vind je de herdenkingshal met een 6,3 meter hoge bronzen standbeeld van Chiang Kai-shek. Ik loop het gebouw uit en de trap af. De 89 treden naar beneden verwijzen naar de leeftijd die Chiang Kai-shek bereikte.

Dan begint de wisseling van de wacht. De soldaten bewegen synchroon, bijna als een dans. Het geluid van hun stappen weerkaatst tegen de marmeren wanden en iedereen kijkt stil toe. Ik betrap mezelf erop dat ik me afvraag hoeveel uren training hierin zitten.

In de tuinen rondom het monument wandelen mensen, maken foto’s en zoeken schaduw onder de bomen. Aan de zijkanten van de tuinen staan enorme gebouwen. Dit is het Nationale Theater en de Nationale Concertzaal. De enorme poorten van de hoofdpoort en het strakke plein geven het geheel echt iets plechtigs.

Daarna bezoek ik de Longshan Temple. Zodra ik naar binnen stap, hangt de lucht zwaar van wierook en zie ik bezoekers met bundels brandende stokjes bidden en buigen. Jeetje, wat is het hier druk. Deze tempel verenigt elementen uit het boeddhisme en taoïsme en is gewijd aan Guanyin, de godin van mededogen. De hele dag door komen locals hier offers brengen en vragen om bescherming of geluk.

Tijdens een bombardement in de Tweede Wereldoorlog werd een groot deel van de tempel verwoest, maar het beeld van Guanyin bleef wonderbaarlijk intact. Sindsdien worden haar bijzondere krachten toegeschreven.

Ik wandel rechtsom door de tempel en kijk mijn ogen uit: kleurrijke daken, verfijnd houtsnijwerk en rijen rode lantaarns. Tegelijk let ik goed op dat ik voor niemand langsloop, voor veel bezoekers is dit een moment van oprecht gebed.

Op een binnenplaats zie ik mensen twee rode halvemaanvormige blokken op de grond werpen en blijf even staan. Dit blijkt Jiaobei te zijn: een ritueel om antwoord te krijgen van de goden. Na een gebed en een ja-of-neevraag worden de blokken gegooid. Vallen ze verschillend, dan is het antwoord positief. Vallen ze gelijk, dan moet de vraag opnieuw worden gesteld. Vallen ze beide bol, dan is het antwoord afwijzend. Het gaat snel achter elkaar, vaak gooien mensen drie keer om zeker te zijn.

Deze blog is geschreven door onze Taiwan-Reisexpert Vera