Het Perfecte Plaatje in Vietnam 2026, wat is dat voor ons?

In Noord Vietnam reizen wij graag naar berggebieden als Ba Be en Bao Lac. Hier wonen kleine etnische groepen zoals de Zwarte Lolo. Geen decor, geen publiek, geen planning op beeldmomenten. Het leven gaat hier zijn eigen gang.

Je slaapt bij families thuis. Eet wat er op tafel staat. Loopt mee door de dag. Niet als bezoeker die even langskomt, maar als gast die wordt opgenomen in het ritme van het dorp. Als je dat goed op beeld kan zetten, heb je de essentie te pakken.

In Huu Lung wandel je bijvoorbeeld tussen karstbergen en meren waar nauwelijks toeristen komen. Geen uitzichtpunten met wachtrijen, maar stille paden langs rijstvelden en dorpen waar men verbaasd opkijkt als er een reiziger voorbijloopt. Heerlijk.

Of wat dacht je van kleine plaatsen zoals Yen Mac ? Hier ervaar je Vietnam zoals het dagelijks functioneert. Markten zijn er voor de lokale gemeenschap, niet voor bezoekers. Gesprekken ontstaan vanzelf, de leukste momenten zijn van deze aard. De kleine ontmoetingen met een marktkoopvouw die lotuswortels verkoopt, of met de mannen die aan kleine tafels hun schnaps achterover slaan terwijl hun vrowuen de inkopen doen. Daar kun je dan toch stiekem een mooi beeld van schieten die je later als herinnering koesteren zal.

Deze ontmoetingen zullen we misschien niet snel tegenkomen in het programma, niet omdat ze minder fotogeniek zijn, maar omdat ze simpelweg war te ver van het gebaande paden liggen. 

De prachtige rijstterrassen die Vietbnam rijk is, worden vaak gefotografeerd op plekken waar al heel veel reizigers samenkomen. Wij kiezen juist voor regio’s waar de Rijstterrassen onderdeel zijn van het dagelijks leven en niet er zo bij liggen enkel voor het perfecte plaatje :-)

Hier zie je hoe het landschap verandert met de seizoenen en hoe families samen het land bewerken. De schoonheid zit niet alleen in het beeld, maar ook in het hele verhaal. Van het uitzetten van de jonge rijstplantjes uit de 'nursery' in het veld dat onder water staat, tot het oogsten van de gouden rijsthalmen in het oogstseizoen. En dan heb je nog geen rijst zoals die in de pan gaat. Het vliesje moet er nog van af. En dan worden ze in grote zakken getransporteerd naar de grote stad waar het verder verspeid wordt naar de keukens van de mensen. Een deel blijft achter voor eigen consumptie. Het is hard werken, elk jaar weer.

In de Mekong Delta laat Vietnam zich zien zoals het al generaties lang functioneert. Het leven volgt hier het water. Niet als romantisch beeld, maar als praktische noodzaak.

Door verder te varen dan de drukste routes kom je in kleine kanalen waar het dagelijks leven zich afspeelt. Kinderen die per boot naar school gaan. Boeren die hun oogst vervoeren over het water. Families die hun huis, werk en vervoer rondom de rivier hebben georganiseerd.

Je verblijft tijdens je reis bij lokale families, fietst langs boomgaarden en ziet hoe het landschap wordt gebruikt en onderhouden. Alles heeft een functie. Alles beweegt mee met het ritme van de delta.

Dit is voor ons het perfecte plaatje van Vietnam. Een plek waar landschap, mens en levenswijze onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.

Huu Lung is geen plek waar je naartoe gaat voor dat ene bekende uitzicht. Juist daarom is het zo bijzonder.

Tussen de karstbergen, meren en graslanden wandel je door een landschap dat nog volledig onderdeel is van het dagelijks leven. Boeren werken hun land. Buffels grazen langs de paden. Dorpen liggen verspreid zonder toeristische infrastructuur.

Ontmoetingen ontstaan vanzelf. Je luncht bij een familie thuis. Je overnacht kleinschalig. Zonder drukte, zonder planning, zonder publiek.

Voor ons is dit het perfecte plaatje. Niet omdat het spectaculair wordt gepresenteerd, maar omdat je hier Vietnam ervaart zoals het is, op eigen tempo en ver weg van de massa.

Wie Vietnam echt wil begrijpen, moet zich aanpassen aan het tempo van het land. Dat tempo wordt niet bepaald door schema’s of highlights, maar door afstand, landschap en dagelijks leven.

Wij verplaatsen ons te voet, per fiets, per boot en met lokale vervoersmiddelen. Niet om zoveel mogelijk te zien in korte tijd, maar om ruimte te laten voor wat onderweg gebeurt. Een gesprek bij een theestalletje. Een onverwachte uitnodiging om mee te eten. Een omweg omdat de weg wordt gedeeld met buffels of marktkramen.

Door langzaam te reizen, verandert je perspectief. Dorpen zijn geen tussenstops meer, maar plekken waar je even onderdeel wordt van het dagelijkse ritme. Je ziet hoe mensen leven, werken en zich verplaatsen. Dat is geen vertraging, maar verdieping.

Voor ons is dit het perfecte plaatje. Niet één beeld, maar een aaneenschakeling van momenten die samen het verhaal van Vietnam vormen.

Hartelijke groet 

Sarah en Vera
Dimsum Reisspecialisten Zuidoost- Azie