Het laatste gedeelte van de route naar Kyzyl-Oi is adembenemend. De onverharde weg slingert vlak langs een indrukwekkende, brede en wildstromende rivier, geflankeerd door steile, kleurrijke puinwanden. Eenmaal aangekomen in het dorp merk je direct dat het mobiele bereik volledig wegvalt. Hier bent u écht even helemaal afgesloten van de hectiek van de moderne wereld. 

Het toerisme heeft hier op het eerste gezicht nog helemaal geen impact gehad op de authentieke sfeer. Er zijn geen grote hotels, maar wel een aantal kleinschalige Community-Based Tourism (CBT) guesthouses waar u direct bij de mensen thuis mag overnachten. Op goed geluk kloppen we aan bij een van de huisjes op de kaart. Een ontzettend vriendelijke, oudere dame doet de deur open en vraagt ons direct hartelijk binnen.

Omdat het inmiddels al drie uur in de middag is en we de lunch hebben overgeslagen, vragen we verlegen of ze misschien een kleine versnapering voor ons heeft. Een uur later kijken we onze ogen uit: we zitten aan een overvloedig, rijkgevulde eettafel. De gastvrouw serveert een smaakvolle maaltijd met verse aardappelen, een frisse tomaat-komkommersalade, warm zelfgebakken brood en haar eigen gemaakte frambozenjam. 

Zoals op veel van dit soort unieke, afgelegen plekken functioneren de elektriciteit en het stromende water pas in de avond. Juist dat gebrek aan constante luxe geeft het verblijf een ongekende charme en dwingt u om in het moment te leven. We wisselen memorabele verhalen uit met een Belgische vader en zoon die net zijn gearriveerd, en besluiten daarna de benen te strekken voor een dorpswandeling.

De bewoners in de onverharde straten zijn ontzettend vriendelijk en oprecht nieuwsgierig naar onze achtergrond. Een lokaal meisje poseert vol overgave en met de grootste glimlach voor m'n camera. Even verderop worden we op straat direct herkend als Nederlanders door drie enthousiaste jongens uit Amsterdam die net aan hun avontuur in Kirgizië zijn begonnen. Na een eenvoudig, voedzaam avondmaal en een heerlijke warme douche gaan de lampjes op tijd uit. Kyzyl-Oi heeft ons laten zien waar reizen om draait: pure connectie.

De ochtend in Kyzyl-Oi begint met een goudomrand besluit. Om de diepgewortelde paardencultuur van Kyrgyzstan nog een allerlaatste keer intensief te ervaren voordat de terugreis definitief inzet, vraag ik aan de gastvrouw of er een paard beschikbaar is. Stipt om negen uur ’s ochtends wordt er een prachtig gezadeld paard de binnentuin binnengeleid. Dan volgt de grote verrassing: ik blijk in mijn eentje op stap te mogen.

In Europa is zoiets ondenkbaar vanwege de strenge regels, en heel even gierde de gezonde spanning door m'n lijf. Maar dit is het land van de absolute vrijheid buiten de massa, dus ik besluit deze unieke kans met beide handen te grijpen. De twee uur die volgen zijn puur genieten. Met een grote glimlach op m’n gezicht verken ik de meest afgelegen uithoeken van de vallei. Ik zet een galop in tot mijn beenspieren het simpelweg niet meer aankunnen. Het is een onbeschrijfelijke ervaring om zo met zijn tweetjes in de overweldigende natuur onderweg te zijn en volledig zelf de regie te hebben.

Wanneer ik voldaan de binnentuin weer inrijd, komt de oudere dame glimlachend naar me toe. "Oh Hanne, I'm sorry, it is a different price," zegt ze verontschuldigend. Heel even bereid ik me mentaal voor op een toeristentoeslag, maar tot mijn grote verbazing vervolgt ze: "Not 750 som per hour, but 300 som!" Dit is voor het eerst in mijn reiscarrière dat de prijs na afloop zomaar naar beneden wordt bijgesteld. Omdat ik 750 som (amper acht euro) vooraf al bizar weinig vond voor deze schitterende ervaring, geef ik haar met alle liefde het oorspronkelijke bedrag. Dit is de oprechte, pure eerlijkheid van de Kirgizische bevolking die u als reiziger telkens weer raakt.

Stipt om elf uur stappen we in onze trouwe 4x4 richting Bishkek. De route voert ons over een indrukwekkende bergpas en door een zeer bijzondere tunnel. Hier nemen de lokale automobilisten de verkeersregels nogal losjes; zo wordt het rode stoplicht dat het eenrichtingsverkeer door de tunnel moet regelen door iedereen volledig genegeerd. Het zorgt voor een avontuurlijke en typisch Centraal-Aziatische dynamiek, waardoor de rit helaas wel een stuk langer duurt dan de navigatie vooraf aangaf. Maar met de spectaculaire landschappen om ons heen is dat absoluut geen straf.

Wat houdt een verblijf in een Community-Based Tourism (CBT) guesthouse in?

CBT is een fantastisch, kleinschalig initiatief waarbij u overnacht bij lokale families thuis. Dit biedt u een unieke, ongefilterde blik op het Kirgizische dorpsleven. De inkomsten vloeien direct terug naar de lokale gemeenschap, wat dit een zeer duurzame manier van reizen maakt.

Moet ik er rekening mee houden dat er in Kyzyl-Oi geen bereik is?

Ja, Kyzyl-Oi ligt diep verscholen in een rivierkloof waardoor er geen mobiel netwerk of internetverbinding is. Daarnaast starten elektriciteit en stromend warm water vaak pas in de avonduren. Dit is juist wat de bestemming zo geliefd maakt onder reizigers die rust en digitale detox zoeken.

Hoe zijn de maaltijden geregeld in een lokaal guesthouse?

U eet gezellig mee met wat de pot schaft, maar de gastvrijheid is overweldigend. De maaltijden zijn altijd vers, lokaal en huisgemaakt. Denk aan versgebakken brood, salades uit eigen tuin, lokale aardappel- en vleesgerechten en ambachtelijke jams.

Hoe bereikt u het dorp Kyzyl-Oi het beste?

Kyzyl-Oi is bereikbaar via een spectaculaire route die langs een brede, snelstromende rivier voert. Vanwege de onverharde wegen, de steile puinwanden en de onvoorspelbare weersomstandigheden in de bergpassen is een comfortabele 4x4 terreinwagen absoluut noodzakelijk voor deze etappe.