Karakol: Wat is er te doen en de beste soep voor €0,80?
Na een wat rommelige nacht waarin de jetlag ons nog net te pakken had, rolden we ons bed uit op weg naar een nieuw avontuur. De twee vrolijke erfhonden begeleidden ons trouw naar het ontbijt, waarna we de fietsen pakten om de omgeving te verkennen. De kersverse asfaltwegen leken hier namelijk vooral aangelegd voor koeien, schapen, geiten en paarden die op weg waren naar de hoger gelegen bergweides.
Aan weerszijden van de weg werd hard gewerkt aan nieuwe yurtkampen en lodges, maar toch voelde het alsof we langzaam het einde van de wereld in fietsten. Adembenemend mooi.
De wijsheid van de bergmannen
Na een snelle fotoshoot in lokale klederdracht vervolgden we onze reis richting Jyrgalan. Google Maps gaf een piepkleine bergroute aan die er wel héél aantrekkelijk uitzag. Na navraag bij drie verschillende locals kregen we echter een unaniem en resoluut antwoord: "Niet doen. Je komt geheid vast te zitten én er zitten wolven."
Als eigenwijze Nederlanders twijfelden we toch nog heel even, maar besloten gelukkig het advies van de ervaren bergmannen op te volgen. En dat was absoluut geen straf! De hoofdweg bleek grotendeels onverhard en leidde ons door een sprookjesachtig landschap vol vrij rondrennende paarden. Je zag de animatiehengst Spirit er zo tussendoor galopperen.
Wanneer we de afslag naar Jyrgalan namen, sloeg de sfeer echter compleet om. We reden een gigantische stofwolk in die niet meer ophield. Het complete dorp blijkt momenteel "under construction" te zijn om omgebouwd te worden tot een modern ski-oord. Een snelle lunch in een achtertuin-yurt later trokken we de conclusie: hier nu wandelen maakt niemand blij.
Totaal verzand kwamen we twee uur later aan op onze eindbestemming: Karakol.
