De rij is lang. Indrukwekkend lang. Het voelt even alsof ik bij een klein festival aankom. Ik laat me meevoeren met de stroom, veel eigen regie heb je hier niet. Maar eerlijk is eerlijk: de herfst is dé periode om Jiuzhaigou te bezoeken, dus dit hoort erbij.

In strak georganiseerde rijen schuif ik sneller dan verwacht richting de bussen. Het rijensysteem in China zit eigenlijk altijd goed in elkaar. Met shuttle­bussen wordt je het park in geleid. Het Jiuzhaigou Nationaal Park is opgebouwd als een Y-vorm. De bussen rijden in twee routes, of de bus brengt je helemaal rechtsboven naar het Virgin Forest of linksboven naar Long Lake.

Onderweg worden de verschillende meren omgeroepen en krijg je een korte toelichting over het meer of de waterval, zowaar ook in het Engels. Je kunt tussendoor uitstappen, maar ik had mijn plan al klaar. Eerst helemaal naar boven en van daaruit per meer of waterval teruglopen of met de shuttlebus richting de entree. Zo bezoek ik het park van boven naar beneden aan en hoef ik niet omhoog te wandelen, maar alleen maar omlaag.

Al wandelend en deels gebruikmakend van de shuttlebussen bezoek ik verschillende meren, watervallen en uitzichtpunten. Ik moet eerlijk zeggen: dit zijn tot nu toe de mooiste uitzichten die ik tijdens mijn reizen heb gezien. Het landschap oogt soms zó perfect dat het bijna onwerkelijk voelt, alsof het met de hand is geschilderd.

Het deed me denken aan de landschappen die ik ken uit Canada, maar dan op een plek waar ik dit totaal niet had verwacht. En precies dat maakt China voor mij zo verrassend. Ik blijf mijn beeld van het land steeds opnieuw bijstellen.

Het heldere weer met de felle zon en de enorme afwisseling aan herfstkleuren brengen de prachtige landschappen nog meer tot zijn recht. Het water van de meren wisselt tussen diepblauw, turquoise en smaragdgroen en zorgt voor uitzichten die ik eigenlijk nieteens goed op foto heb kunnen vastleggen.

Bij de bekende plekken is het druk, daar draai ik niet omheen. Iedereen wil hier zijn en dat snap ik volledig. Ik heb daar bewust ook even de chaos vastgelegd, omdat het nu eenmaal bij Jiuzhaigou hoort. Maar wat me echt bijbleef, was het moment dat ik een andere route nam. Achterlangs een meer, richting het Neushoornmeer, verdween de massa vrijwel direct. Opeens liep ik alleen, met het water naast me en het bos om me heen. Het contrast kon bijna niet groter zijn.

Jiuzhaigou is geen park dat je ‘even’ bezoekt. Het is een volle, actieve dag met flink wat kilometers in de benen en meer trappen dan je vooraf inschat. Maar als ik aan het einde van de middag terugloop naar mijn hotel, met een hoofd vol beelden die bijna onwerkelijk aanvoelen, weet ik dat het de inspanning waard was. Een warme maaltijd, vroeg onder de dekens en nagenieten van alles wat ik heb gezien.

En dan alweer enthousiast de volgende dag beginnen: op naar de volgende bestemming.

Een bezoek aan Jiuzhaigou is goed te combineren met Chengdu of reis zoals ik langs de Tibetaanse hooglanden.

Deze blog is geschreven door onze China- Reisexpert Vera