De wasabi-velden liggen er prachtig bij. Helder groen onder een helblauwe hemel met af en toe een witte wolk. We zien de niervormige bladeren van de wasabiplant goed. Ze staan in water en we leren al snel dat het zelfs stromend water is, want daar gedijt de wasabi japonica goed in. Al snel komen we erachter dat het telen van wasabi geen sinecure is. Het duurt ten eerste anderhalf jaar voordat je een beetje een volwassen wasabi-wortel hebt gekweekt aan de plant. Direct zonlicht kunnen ze niet goed verdragen dus we zien mensen in het water staan die zwarte doeken over de planten aan het trekken zijn, zo wordt de plant beschermd tegen de felle zon. De juiste PH-waarde, een juiste luchtvochtigheidsgraad, het juiste gefilterde bronwater, een constante temperatuur van het stromend water is een must, de plant mag niet te diep staan, twee keer herplanten totdat de plant tot wasdom komt, poeh, het is me wel een werk. Maar dan heb je dus echte verse wasabi. Een lichtgroene wortel dus. Japanse mierikswortel noemen we deze ook wel in Europa.

Miyako, onze gids, vertelt ons in vlekkeloos Engels alles over de Daio Boerderij, de prachtige omgeving van Nagano, het wel en wee van de wasabiplant en komt met vermakelijke verhalen rond kleine grotten, diepe spelonken, rotsblokken en heilige keien met een Shinto koord van rijsthalmen er omheen, waarmee duidelijk wordt dat het om een godheid gaat die lokaal wordt geeerd. Wat een heerlijke ochtend.

Ondertussen begint onze maag wat te knorren. Mogen we al aan de soba met....verse wasabi? Want dat kadootje werd ons al door Miyako gehouden vanaf het begin van onze ontmoeting. Eerst de wasabi-velden in en dan is het tijd om onze nieuwsgierige smaakpapillen te vertroetelen.

Het Paviljoen waar de soba lunch wordt geserveerd is tjokvol. Er staat een behoorlijke rij van mensen die ook graag de wasabi willen proberen. We schamen ons een klein beetje dat we niet in de rij hoeven te staan. Met gebogen hoofd schuifelen we achter Miyako aan die ons behendig naar binnen loodst en ons aan een tafeltje zet bij het raam.

We kiezen verse soba waar Matsumoto bekend om staat en we wachten daarna ietwat ongeduldig op de komst van de koninklijke wasabi. En daar is ze dan. Eindelijk. Op een mini-handrasp als zetel. De handrasp is niet van haaienvel, waar ik stiekem op had gehoopt maar ach, je kan niet alles hebben. Deze schattige metalen versie werkt meer dan prima.

Ik rasp de wortel voorzichtig over de rijst en de soba. Ik moet flink drukken want de wasabi is goed hard en geeft niet mee. Een heerlijke frisse lichte mosterdgeur komt mijn neusgaten binnen. En dan is het moment, waar ik zo lang op heb gewacht, eindelijk daar. Mijn eerste hap verse wasabi in mijn leven, doe ik met mijn ogen dicht. Mmmmm lekkerrrrr. Het smaakt veel frisser dan de poeder-wasabi en de tube-wasabi die ik tot nu heb gegeten. Frisser en tegelijkertijd dieper van smaak. Het prikkelt flink hoog in mijn neus, maar op een aangename manier.

Deze onvergetelijke smaak neem ik mee naar huis. Verse wasabi mag ik helaas niet meenemen vandaag, het mag sowieso niet zo maar mee naar Nederland. Ik koester deze vers gemaakte herinnering des te meer. En als troost dat ik de verse wasabi niet mee naar huis kan nemen, koop ik als toetje een hele grote hoorn wasabi-ijs met, jawel, een flinke dot verse wasabi erop. Wat een belevenis!

Christel schreef deze blog tijdens haar reis door Japan met Bas van Foodies Travel. Zelf ook op de deze foodies reis willen?