Reisblog China: Over de Tibetaanse Hooglanden

We rijden door naar Xiahe, of eigenlijk Labrang, op zo’n 3.000 meter hoogte in het Amdo-gebied. Het stadje groeit, maar voelt voor mij nog steeds rustig. In Xiahe staat het Labrang-klooster, het grootste klooster buiten Tibet zelf en al een hoogtepunt op zich. Zo’n 2.000 monniken studeren en leven hier. Rondom de stad liggen graslanden waar nomaden met hun schapen en yaks trekken, al verandert ook dat langzaam met de treinspoor die er doorheen wordt gelegd. Niet heel inspirerend voor de uitzichten, maar wel een goede verbinding voor alle mensen die hier wonen.

Aan het einde van de middag kom ik aan en loop ik door de winkelstraat en ik zie vooral monniken die aan het shoppen zijn. Gewaden, theekannen, schoenen, gebedrollen, alles wat je in het klooster ziet, wordt hier ook voor de deur verkocht. In de winter verblijven veel Tibetanen in de stad en dat zie ik. ’s Zomers trekken ze met hun kuddes rond en nemen Chinese toeristen al snel het straatbeeld over.

In Xiahe ga ik naar de Ganjia-graslanden, het rustige alternatief voor de Sangke-graslanden. Op de graslanden heb ik mijn allereerste ontmoeting met een yak en zie ik vooral schapen, heel veel schapen. Nomaden hoeden hun dieren niet langer te paard maar op een motor, ik vind het een fantastisch gezicht, al manoeuvrerend langs bosjes en gaten, maar het geluid van galoperende paarden vind ik toch indrukwekker dan het gesputter van een motor.

We bezoeken een klein klooster waar ik tijdens het ochtendgebed even mag meelopen. Dertig monniken reciteren hun teksten. Ik sta ertussen en luister. Ik krijg dan toch al kippenvel, waar mij al meteen duidelijk wordt gemaakt, je moet eens een kijkje nemen bij het ochtendgebed in het Labrang-klooster, daar krijg je pas kippenvel van.

Langmusi voelt nu verlaten. In de zomer schijnt het hier vol te staan met muziek en drukte. Maar ik wandel in mijn eentje rond in het dorp.

In Langmusi ga ik naar het Serti-klooster aan de Gansu-zijde van Langmusi. Serti telt zo’n 400 monniken. Door de sneeuw is het bibberen, en veel monniken zijn weg. Het klooster voelt groot en leeg tegelijk. Doordat het zo rustig is, mag ik ook even op de tweede verdieping van de centrale tempel kijken waar tientallen godenbeelden staan afgebeeld met een grote Boeddha waar Tibetanen allemaal mineralen aan hebben geofferd, weer heel mooi en indrukwekkend. Denk aan grote stukken amber en turquoise.

In de middag ga ik naar Kerti Gompa, aan de Sichuan-zijde van het dorp. Ongeveer evenveel monniken, maar meer aanloop van Tibetanen uit de regio , zelfs uit Lhasa, herkenbaar aan hun kleding. In de tempel staan tientallen godenbeelden en een grote Boeddha waarvoor ook mineralen zijn geofferd: amber, turquoise, zware stenen. Weer zo indrukwekkend.

In de middag kom ik aan in Songpan. Een oud vestingstadje met stadsmuren uit de Ming-dynastie. Ik slaap in een klein boutiquehotel in het centrum. De eigenaar vertelt trots over zijn investering in gedroogd yakvlees. Toevallig ligt de hele voorraad uitgestald op een tafel net onder mijn kamer.

Omdat het weer een prachtige zonnige dag is, loop ik naar de tempel boven op de heuvel. Een uur klimmen. De tempel zelf vond ik iets minder indrukwekkend dan verwacht, maar het uitzicht is geweldig en je hebt een mooi overzicht op de omringde stadsmuur. 

In het centrum wandel ik langs kraampjes met fruit, groenten, honing, gerst, kastanjes en bbq-spiesjes. Wat opvalt: Tibetaanse vrouwen met prachtige vuistgrote amberstenen in hun hoofdtooi. Geen subtiele sieraden.

Ik dwaal verder door het stadje, vind een koffietentje en beland tussen selfiemakende jongeren met tripods en livestreams. Songpan anno nu.

’s Avonds eet ik noodles. Het enige geluid in de ruimte is collectief geslurp. Twee Chinese ooms schuiven naast me aan, steken een sigaret op en bekijken aandachtig hoe ik eet. Ik knik. “Ni hao.” Geen spier vertrekt. Ik slurp dapper verder.

In twee uur rijd ik naar het station en stap ik op de trein naar Chengdu. Wat zoef ik snel over de rails heen en twee uur later sta ik in een totaal andere wereld. Van vrieskou op het plateau naar 20 graden in de stad. Ik arriveer in winterjas en dikke trui, maar in 5 minuten, sta ik in mijn shirt.

In People’s Park stap ik een soort parallel universum binnen. Overal gebeurt iets: mensen laten hun oren schoonmaken, er zijn zangoptredens, theeceremonies, dansende stelletjes en kraampjes vol eten. In de matchmaking corner hangen ouders advertenties van hun kinderen, op zoek naar een partner. Het is absurd en tegelijk helemaal normaal. Overal in Chengdu gebeurt iets, maar het voelt nooit chaotisch; de stad zelf is relaxed, rustig en verrassend veelzijdig. Hier hoef je echt niet alleen voor de panda’s te komen, je kunt je makkelijk een paar dagen vermaken in dze verrassende stad.

Deze reisblog is geschreven door Vera, reisexpert op China bij Dimsum Reizen. Wil je een afspraak met haar inplannen? Dat kan hier.