Reisverslag Kumano Kodo

Bijzondere groepsreizen en individuele reizen Azië, Tibet, Bhutan, China en Vietnam

Pelgrimsroute Kumano Kodo

Foto's en tekst door Laetitia Smit

Zonder het te weten bleek ik een dubbelpelgrim te zijn. Bij de voorbereiding van de Kumano Kodo vroegen ze me of ik er een was, en toen ik gepuzzeld keek, wezen ze me op de schelp van de weg naar Santiago. Ja, delen in Frankrijk heb ik wel gelopen, gaf ik aarzelend toe. Toen kreeg ik een vouwblad met aan één zijde hokjes voor stempels die je kunt halen bij de schrijnen aan de Kumano Kodo en aan de andere kant voor de stempels die je in kloosters langs de weg naar Santiago kan halen.  

We zijn de route gestart in Takajiri. In de tuin rond de toegangspoort kun je aan picknicktafels (overigens, de eerste en de enige die ik in Japan heb gezien) onder de bomen je lunch eten. Daarna is het uren trappen lopen. Bijna helemaal tot Takahara. Onderweg kom je regelmatig een Oji, een schrijn tegen, met een waterbak, kleine beeldjes, een altaar en vaak een heilige boom. En natuurlijk een soort groot vogelhuis waar stempel en stempelkussen in zijn opgeborgen.

Onderweg staan her en der borden met tekst. Opvallend vaak gaat het over Tokugawa Keiga die op deze plaats in de rivier heeft gebaad, of een dikke kersenboom heeft opgemerkt of een slok water heeft genomen. Je moet toch iemand hebben die je voorgaat in deze dicht beboste steile heuvels. In Japan is dat dus een keizerlijke held.  

In Takahara is het uitzicht onvergetelijk mooi. Vanuit ons logeeradres heb ik er vrijwel de hele avond naar gekeken en de volgende ochtend gewoon weer. En dan bloeiden nog niet eens de azalea’s die in rijen voor het raam het uitzicht omlijstten. Een mooie start van een dag met nog meer trappen. Maar deze dag waren er ook stukken bospad tussen.

In de drie dagen naar Hongu Teisha zijn we twee westerlingen en zes Japanners op de paden tegengekomen. In de zomer loopt er gewoon nauwelijks iemand en dat is ook niet zo vreemd, want het is over de dertig graden en behoorlijk vochtig. Gelukkig voert het pad vrijwel overal door het bos en zijn er in de minshuku’s heerlijke baden. Japanse baden, dus behoorlijk heet, waarna je in je yukata (katoenen kimono) nog een uur lang zit te zweten. Meestal ben je dan net lekker afgekoeld voor het eten. Uitgebreid eten. In Tsugizakura was het zelfs zo uitgebreid en heerlijk dat ik bij het ontbijt de volgende dag nog geen honger had. Dorst daarentegen heb je de hele route lang.

Ontvang onze nieuwsbrief!

Uw e-mail adres:

Cookies en privacy

De website van Dimsum Reizen maakt gebruik van cookies. Deze cookies onderscheiden we in de categorieën functionele, analytische, advertentie en Social Media Cookies.

Cookiebeleid Dimsum Reizen
Privacy policy