Reisverslag Japan 2014

reisverslag japan studiereis 2014

Reisverslag Japan - september/oktober 2014


Door Lucy Kilkens
 

Met al zijn robotrestaurants, geavanceerde wc’s, gadgets en bullettreinen is Japan in veel opzichten moderner dan Nederland. Modern, maar niet westers. Want naast al die hippe en futuristische snufjes houdt Japan zich vast aan culturele tradities die eeuwenlang onveranderd lijken. Traditie en supermodern gaan in Japan hand in hand, en het is juist deze combinatie die de Japanse cultuur zo bijzonder fascinerend maakt.
 

Mijn route:
Kyoto – Hakone – Yokohama - Tokyo – Matsumoto – Magome – Tsumago – Takayama – Shirakawago – Kanazawa – Osaka.

Japanners


Omdat ik beschik over het richtingsgevoel van een lampenkap ben ik op reis nogal eens aangewezen op de hulp van anderen, en als ervaringsdeskundige kan ik stellen dat de Japanners één van de hulpvaardigste mensen zijn die ik ken. Je hoeft maar een béétje verdwaald uit je ogen te kijken of de plattegrondjes en mobieltjes met google maps komen tevoorschijn. Hebben ze het gevoel dat ik het niet snap (vaak geen verkeerde inschatting), dan lopen ze gewoon mee. Zo ook in een drukke wijk in Tokyo. Met mijn grote backpack op mijn rug en mijn dagrukzak op mijn buik sjok ik een willekeurige straat in. Ik zoek een Tourism Office voor het laatste nieuws over vulkaan Ontake - die gister tegen ieders verwachting in tot uitbarsting is gekomen – maar ben volkomen de weg kwijt. Ik laat mijn verkreukelde plattegrondje zien aan een passerende mevrouw. Ik moet één halte met de trein en dan nog 15 minuten lopen, dus ze gaat wel even mee, zegt ze. Ik veronderstel dat ze me naar het treinstation brengt, maar eenmaal daar koopt ze twee treinkaartjes en sleurt ze me door de menigte heen een perron op. Ze stopt een kaartje in mijn hand en neemt me mee de trein in. We stappen een halte later uit, en met haar navigatie leidt ze me tot aan de voordeur van het Tourism Office. Ze bedankt me dat ze me mocht helpen (!) en zegt dat ze nu weer de trein terug pakt naar het punt waar ik haar aansprak. Geld voor mijn treinkaartje weigert ze aan te nemen. Verbouwereerd door haar extreme hulpvaardigheid (ik dacht dat ze vast ook hier in de buurt moest zijn) bedank ik haar uit de grond van mijn hart. ‘Welkom in Japan!’ lacht ze terwijl ze zich omdraait.

In Japan gaan zelfs de meest alledaagse zaken nét even anders, waardoor zelfs een bezoekje aan de supermarkt leuk wordt. Zoiets gaat ongeveer als volgt. Bij binnenkomst maakt het voltallige personeel een buiging terwijl ze iets verwelkomends roepen. Natuurlijk buig ik terug om mijn waardering voor dit vriendelijke onthaal te laten blijken. Bij het afrekenen gaat elke handeling van de cassière gepaard met een allerlei beleefdheden en uitroepen. ‘Je moet 450 yen betalen!’ Ik leg geld in een daarvoor dienend bakje. ‘Ik ontvang uw 1000 yen, u krijgt 550 yen terug!’ De kassa telt het geld en geeft automatisch wisselgeld. Geeft de kassa geen automatisch wisselgeld en betaal je met 1000 yen of meer, reken dan op minstens twee extra cassières die het wisselgeld komen natellen. Als de transactie is voltooid worden je boodschappen in zoveel mogelijk plastic verpakkingsmaterialen gedaan (zó veel plastic zakjes en doosjes, en zó weinig prullenbakken op straat – een ander onderwerp waarover ik zou kunnen uitwijden) en kun je de winkel verlaten. Maar niet voordat het voltallige personeel al groetend opnieuw een reeks buigingen naar je maakt.

Kyoto


In tegenstelling tot Tokyo is Kyoto grotendeels gespaard gebleven tijdens WOII. De prachtigste schrijnen en tempels zijn er nog in volle glorie te bewonderen. Indrukwekkend is de Fushimi Inari-taisha schrijn, een shinto-heiligdom gewijd aan de rijstgod Inari. Niet alleen om zijn honderden felrode poorten (torii), die je als een tunnel naar de heuveltop leiden, maar ook om de toegewijde Japanners die komen bidden. Hier komen traditie en moderniteit op interessante wijze samen: zakenmannetjes komen hier hun nieuwe auto’s zegenen, en tegen een flink bak geld mag je je (bedrijfs-)naam in een torii laten kerven. Vreemd idee dat die betoverende rode poorten met exotische Japanse karakters dus eigenlijk stuk voor stuk uithangborden zijn voor bedrijven als Toshiba of Mitsubishi. Ook ik kan een wens doen door deze op te schrijven op een houten poortje, een plankje of een papiertje… maar ook in het Land van de Rijzende Zon gaat voor niets de zon op: een kleine wens kost 100 yen, een grote 500.

Een bijzondere wijk die tot de verbeelding spreekt is Gion. Hier zijn de hanamachi, ofwel geisha-gemeenschappen, gevestigd, en bij het vallen van de avond kun je de geisha’s hier op straat tegenkomen op weg naar hun afspraak. Met de camera paraat wandel ik door de buurt, maar om mij heen spot ik met name oplettende toeristen met toeters van camera’s om de nek, hopend een glimp op te vangen van een geisha. Tijd om te poseren hebben ze doorgaans niet, dus zodra er eentje tevoorschijn komt en een zijstraatje in schiet, haasten de toeristen zich er al klikkend achteraan om zich uiteindelijk om de arme vrouw heen te verdringen. Hoewel ik zelf natuurlijk dolgraag zo’n schitterend uitgedoste geisha voor mijn lens had gehad, besluit ik dat ik de klopjacht aan me voorbij laat gaan, het doet me iets te veel denken aan een safari.

Tokyo


De Japanse meisjesmode in Tokyo is een bezienswaardigheid op zich. De rokjes of broekjes kunnen niet kort genoeg zijn. De benen zijn vervolgens tot ver over de knieën bedekt met felgekleurde lange kousen, de patroontjes hoe bonter hoe beter. Boven de minirokjes draagt men zelden een opvallend of strak shirtje en een decolleté is al helemaal uit den boze; een nette blouse, coltrui of shirt met lange mouwen compenseert de extravagante beenmode. Op het hoofd dragen ze wollen (punt-)mutsjes, al dan niet met een klein kanten sluiertje erover heen. (zie foto)

Een stadswandeling brengt me van de ene verrassing naar de andere. Zo passeer ik een verkoop-automaat die voor 100 yen je toekomst voorspelt en kom ik langs een winkel met kleding voor je huisdier volgens de állerlaatste mode. Ik zie een rij wachtenden voor het uilen-café (navraag leert me dat je hier onder het genot van een kop koffie met echte oehoe’s mag knuffelen) en kom ik uiteindelijk terecht in een reusachtige speelhal met honderden gamende Japanners die gehypnotiseerd naar hun scherm staren. Het is een herrie van jewelste en het ziet er nogal komisch uit. Het is duidelijk dat niemand van plan is zijn hoofd ook maar één seconde van het scherm af te wenden, dus ik besluit een foto van het tafereel te maken. Nog geen seconde later de beveiliging voor mijn neus, no photo! Die middag ontmoet ik iemand die me uitlegt waar ik naar heb staan kijken. 

Wat in deze hallen wordt gespeeld is Pachinko, een soort flipperspel waarbij je balletjes kunt winnen. Gokken voor cash is illegaal in Japan, en dus kun je de balletjes in de speelhal alleen inwisselen voor prijzen. Maar niet getreurd: je gewonnen blikje tonijn kun je in de winkel naast de speelhal gewoon inruilen voor geld!

Wandeling Magome - Tsumago


De Nakasendo-weg loopt dwars door de Kiso vallei en was vroeger een postweg die Kyoto verbond met Tokyo. Een mooi, zorgvuldig gerestaureerd deel van de route loopt, dwars door de bamboebossen, tussen de poststations Magome en Tsumago. Ik begin in Magome, een stil, schilderachtig dorpje in de Japanse alpen. Het is bijna oktober en de groene valleien en prachtige vergezichten tonen hun eerste herfstkleuren al. Ik neem uitgebreid de tijd voor de 8 kilometer lange route, en kom nauwelijks mensen tegen. Het pad leidt me over dichtbeboste heuvels, kleine watervallen en houten huisjes met groententuintjes.
 

Af en toe word ik uit mijn gedachten opgeschrikt door een passerende wandelaar met een berenbelletje aan de tas. Er schijnen beren in de bossen te leven, waar je om de zoveel meter aan wordt herinnerd door grote waarschuwingsborden, achteruitkijkspiegels en grote berenbellen langs het pad. Ik ben alleen en neem dus maar het zekere voor het onzekere; bij elke bel verstoor ik de rust in de wijde omgeving door er een flinke slinger aan te geven.

Meet-a-local! - Osaka


Om 19:00 met een koffie op het terras van de Starbucks, ons afspreekpunt. Niet echt een Japans begin van de avond, dacht ik. Maar ik zit nog geen twee minuten op de uitkijk of er komt een jonge vrouw in een prachtige kimono lachend mijn kant op. Dat is Yoko, mijn host van vanavond. We wandelen samen naar haar knusse appartementje in het centrum van Osaka.
 
Het keukenblad staat al vol ingrediënten voor de maaltijd die we samen gaan maken. Maar eerst moet ik plaatsnemen aan tafel, tijd voor een korte introductie in de Japanse keuken! Ik leer over verschillende smaken en krijg van alles onder mijn neus en in mijn mond geduwd. Als ik iets vraag, gaat er weer een keukenkastje open en valt er nog meer te ruiken en te proeven. Bijzonder interessant, leuk voor zowel de culinaire hoogvliegers als voor de echte aardappeleters onder ons. 
 
Yoko heeft veel aandacht besteed aan het recept; een Engelstalig stappenplan hangt met een koelkastmagneet in de vorm van een sushi-rolletje aan de wand geplakt. Op het menu staat onder andere Wagyu roasted beef met zelfgemaakte wasabisaus, op speciale wijze bereid. Ik had mijn reis niet beter af kunnen sluiten dan hier in de food capital van Japan. Oishi!

Ontvang onze nieuwsbrief!

Uw e-mail adres:

Cookies en privacy

De website van Dimsum Reizen maakt gebruik van cookies. Deze cookies onderscheiden we in de categorieën functionele, analytische, advertentie en Social Media Cookies.

Cookiebeleid Dimsum Reizen
Privacy policy